Μόνο η καρδιά

είναι κάποιες φορές που τα λόγια δεν φτάνουν

που όσα και να λες νόημα δεν βγάζουν

είναι κάποιες φορές που δεν ξέρεις τι κάνεις

που όσο και να θες πουθενά δεν φτάνεις

Η μπαλάντα της ψυχής

απόψε πως να χωρέσω

σε μια σελίδα αδειανή

όλα τα όνειρα μου

και όσα η ψυχή θέλει να πει

Καλησπέρα

ήρθα μέχρι εδώ ένα παράπονο

απόψε να σας πω

χωρίς Θεό χωρίς πατρίδα και κοινό

θα τραγουδώ

δεν είμαι ποιητής ούτε τραγουδιστής

είμαι ψυχή

Θεά

δεν έχω ένα σπίτι να ησυχάσω

χωρίς μια θλίψη ν΄ αγκαλιάσω

δεν έχω ένα μέλλον να ζυγώσω

χωρίς την καρδιά μου να πληγώσω

Θα 'ρθεις

το νιώθω πως κοιτάζεις

τον ίδιο ουρανό

τον ίδιο δαίμονα σκοτώνεις

στης σιωπής σου τον ρυθμό

Η αρχή πονάει

κάθε φορά που ξημερώνει

ένα δάκρυ θα χυθεί

να θρηνήσει τη νύχτα

και όσα φύγανε μαζί

ο ήλιος μόλις φέξει

και η σιωπή χαθεί

στου άγνωστου τη θέα

τρέμει η ψυχή

Για τον έρωτα

σαν το κύμα που θεριεύει

σαν τον αέρα που φυσά

σαν τον ήλιο που ανατέλλει

μια μέρα από το τέλος της γεννά

Για την αγάπη

Κάπου στο χρόνο μια φορά ζούσε η αγάπη σαν θέα

Μάτια είχε μόνο να γελά φωνή μόνο να τραγουδά

Τίποτα δεν ήθελε να ζητά καρδιά είχε μόνο ν' αγαπά

Κάπου στο χρόνο μια φορά ήταν όλα τόσο μαγικά

Ο ήλιος ξυπνούσε με το φεγγάρι η νύχτα ήταν λαμπερή

Για τη Λένα

σε είδα μονάχη να γυρνάς

την καρδιά σου τις νύχτες να σκορπάς

φορούσες τα χρώματα της λύπης

κοίταζες εκείνο που σου λείπει

κρατούσες ένα παράπονο στο χέρι

και ένα τραγούδι που κανένας δεν ξέρει

Για μένα

πάντα έτρεχα μονάχος στη ζωή μου

μήπως μπορέσω και χαθώ

τα μάτια δεν μπορούσα να τα κλείσω

φοβόμουνα μην τύχη και ονειρευτώ

κ' όταν ήρθες απροσκάλεστη μεσ' τη ζωή μου

δεν μπορούσα ν' αγαπήσω ν' αγαπηθώ

μοναδικός θαμώνας στη ζωή μου

που 'μοιάζε με καφενείο αδειανό

Άσπρο ταξίδι

στα μονοπάτια του μυαλού έχεις ξεχάσει τα όνειρά σου

με της ψυχής σου το λαβύρινθο να ζήσεις είναι αδύνατο

και που 'ναι τώρα οι Θεοί που σου 'χαν τάξει μια ζωή

μα δεν σου είπανε κ' αυτοί πως δεν είναι μόνο ευχή

πως μια κατάρα θα 'ναι εκεί να στέκει μαζί με την ευχή

Αντίο σ' αγαπώ

πόσο με πληγώνει

που θα υποκλιθώ

σ' ένα μονάχα αντίο

που μοιάζει τόσο απλό

δεν είναι που το δάκρυ

έχει αρχίσει να κυλά

ούτε και τα βράδια

που 'χουν μείνει ορφανά

Ανάμνηση

γιατί αργείς να φανείς

σε ποιο όνειρο άραγε ταξιδεύεις

γιατί αργείς να φανείς

ποιος δρόμος μακρυά μου σε παίρνει

Άλλη μια φορά

σαν έρθει η νύχτα να με βρει

μονάχο θα με συναντήσει

μέσα σ' ένα όνειρο να ζω

με τη σιωπή της μουσικής

να ψάχνω ν' βρω ένα δάκρυ

για να κλάψω μια αγάπη

να ψάχνω ν' βρω το κουράγιο

καρδιά μου να 'ρθω να σε πάρω

Το ψέμα

σε ποια ιδέα να πιστέψω

χωρίς την κόλαση των θεών

ποια αγάπη να αγαπήσω

χωρίς του τέλους την οργή

Ο αετός και το περιστεράκι

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

(η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από τον φανταστικό μου κόσμο)

Κάποτε στον κόσμο του ουρανού πετούσε ένας μοναχικός αετός ψάχνοντας να ταΐσει την πείνα του μαζί με την μοναξιά του.

Δεν μπόρεσε ποτέ του να βρει ένα ταίρι εκεί ψηλά, δεν μπορούσε με τίποτα να πετάξει την μοναξιά του με κανέναν τρόπο και βασανιζόταν κάθε βράδυ που γυρνούσε στην άγρια φωλιά του από σκέψεις αυτολύπης κι΄από ένα αίσθημα αδυναμίας.

Αναρωτιόταν διαρκώς πως είναι δυνατόν ενώ είχε την καλύτερη όραση να μην μπορεί να βρει το ταίρι του.

Το παιδί από το υπόγειο!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα απόγευμα, πριν από λίγες μέρες, κάνοντας ένα περίπατο στους αγρούς ανακάλυψα ένα υπόγειο.

Το κτίσμα είχε εξαφανιστεί, τα δέντρα είχαν κρύψει τα απομεινάρια των τοίχων και το μόνο που φαινότανε ήταν μια μικρή, σχεδόν εξαφανισμένη είσοδος, όπου τα σκαλοπάτια στεκόταν καινούργια, λες και ποτέ κανένας δεν τα κατέβηκε.

Η περιέργειά μου δεν μ’ άφησε να το προσπεράσω και έκανα το πρώτο βήμα για να κατέβω τα σκαλιά.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 12

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Τελικός προορισμός

Η ψυχή μου βρέθηκε μέσα σ' ένα ξημέρωμα τελείως πρωτόγνωρο. Σ' ένα ξημέρωμα που δεν θύμιζε τίποτα από όλα τα ξημερώματα που είχε ξυπνήσει μέχρι τώρα. Ο αέρας είχε μια μυρωδιά αισιοδοξίας, μια μυρωδιά αγάπης. Η κόλαση είχε χαθεί από τη θέα των ματιών της και η ύπαρξή της ήταν ολόγυμνη μπροστά από ένα πλοίο. Η σάπια βάρκα είχε αλλάξει όψη και μέγεθος.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 11

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το νησί των σκοτωμένων από αγάπη

                                                                    

Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το κορμί μου στο νησί των σκοτωμένων από αγάπη η ψυχή μου έτρεμε από τον φόβο. Δεν ήταν η ιδέα του θανάτου που την φόβιζε αλλά ο τρόπος με τον όποιο θα έρθει.

Δεν την τρόμαζε που το ταξίδι θα τελείωνε πρόωρα ούτε που θα γυρνούσε στο απόλυτο άγνωστο απλά ένιωθε πως κάποιος ή κάποια δύναμη την καταράστηκε να μην γνωρίσει ποτέ την αγάπη.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ.10

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Όμορφη γυναίκα

Περάσανε πέντε μετρημένα χρόνια πολεμώντας με την κατάθλιψη μέσα στο λιμάνι της απομόνωσης και η κούραση ήταν εξοντωτική. Οι μάχες αφήσανε πολλά σημάδια σε όλα τα μέρη της υλικής μου ύπαρξης. Πολλές ήταν οι στιγμές που ένιωθε η ύπαρξή μου την ψυχή μου και την καρδιά μου να πέφτουν στην αγκαλιά της ζωής μου και να κλαίνε. Πολλές ήταν οι στιγμές όπου μέσα μου γινότανε ένας εσωτερικός πόλεμος και η φθορά της ύπαρξής μου ολοένα και μεγάλωνε και ο κίνδυνος να χάσω την μάχη από την κατάθλιψη ήταν ορατός.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 9

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Η απομόνωση

Το ταξίδι της ψυχής μου φαινότανε να παίρνει ένα άδοξο τέλος σε πολύ νεαρή μετρημένη ηλικία. Είχαν περάσει εικοσιπέντε μετρημένα χρόνια πάνω στον υλικό κόσμο και το μόνο που κατάφερε ήταν να φυλακιστεί ολόκληρη η μορφή μου σε μια βασανιστική κόλαση. Το μοναδικό σημάδι που ίσως να ήταν ελπιδοφόρο αλλά τραγικά απίστευτο ήταν η σπίθα που έβαλε η ζωή μου δίπλα στην ψυχή μου.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 8

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Η δύναμη του χρήματος

Δεν πρόλαβε η υλική μου ύπαρξη να κλείσει τα δεκαέξι της μετρημένα χρόνια πάνω στο κόσμο και το πιλοτήριο έκανε την ζωή μου μια μικρή κόλαση. Άνοιξε την φυλακή και έβαλε όλα τα εφόδια με την ψυχή μου μαζί και τα κλείδωσε σαν να τα τιμωρούσε για όλες τις πληγές που είχε η καρδιά. Αποφάσισε πως το μοναδικό λιμάνι που θα μπορούσε να επουλώσει τις πληγές της καρδιάς ήταν αυτό της ψευδαίσθησης.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 7

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το λιμάνι της ψευδαίσθησης

Άλλος ένας μετρημένος χρόνος πέρασε φτάνοντας στα δεκαέξι χρόνια παρουσίας πάνω στον υλικό κόσμο. Η αναζήτηση για καινούργιο λιμάνι συνεχιζότανε σε καθημερινή βάση αλλά η καρδιά δεν χτυπούσε.

Περνούσα αρκετό μετρημένο χρόνο μέσα στο λιμάνι του ονείρου μου κάνοντας ατελείωτες συζητήσεις με την ζωή μου. Πάντα είχε κάτι να μου μάθει παραπάνω πάντα είχε και μια απάντηση για όλα όσα την ρωτούσε η ψυχή μου.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ.6

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το λιμάνι του ονείρου

Πέρασε αρκετός μετρημένος χρόνος όπου η ολότητά μου είχε πέσει σε βαθύ ύπνο. Η ασφάλεια που ένιωθε μέσα στο λιμάνι του ονείρου τής έδωσε τον μετρημένο χρόνο που χρειαζότανε για να ηρεμήσει και να επουλώσει τις πληγές της καρδιάς της. Οι μάχες την κουράσανε και το παράδοξο με όλες τις μάχες που βίωσε ήταν ότι καμιά δεν ήταν δική της.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 5

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Η φυγή

Με προορισμό την αγάπη η ψυχή μου ένιωθε την λαχτάρα να φουντώνει μέσα της
και η ανάγκη για την συνέχιση του ταξιδιού ήταν πλέον ορατή.
Η ζωή μου μάζεψε όσα πιο πολλά εφόδια μπορούσε και τα έβαλε μέσα στη βάρκα
μας. Όλα ήταν έτοιμα για να μπούμε στον ποταμό και να ταξιδέψουμε μα η καρδιά
έμενε σιωπηλή.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 4

γράφει ο Άκης κουδτουλίδης

Η σύγκρουση

Ο μετρημένος χρόνος κυλούσε αργά-αργά και αισίως είχα φτάσει τα δώδεκα
μετρημένα χρόνια από τότε που η ψυχή μου πήρε ανθρώπινη μορφή. Είχε
συνηθίσει πλέον η ψυχή μου την ρουτίνα και απλά περίμενε να ακούσει τον χτύπο
της καρδιάς για να αλλάξει λιμάνι.
Οι αποδράσεις ήταν ότι πιο ανακουφιστικό είχε μέσα στην ρουτίνα της και σε μια
από αυτές η ζωή με πήγε σε ένα λιμάνι ακατοίκητο και αόρατο ταυτόχρονα.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 3

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Σχολείο

Η ψυχή μου σώπασε και έπεσε σε βαθιά απογοήτευση και ένα μεγάλο ερωτηματικό
την βασάνιζε. Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να αφήνουν οτιδήποτε αγαπούν και η
καρδιά τους να κτυπάει για άλλο λιμάνι;
Με τίποτα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι χρειαζόταν να αναζητήσει μόνη της τον
δικό της προορισμό και να περιμένει ποτέ η καρδιά της θα χτυπήσει για το επόμενο
λιμάνι. Με τίποτα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα κουβαλάει τον μανδύα της
Επαναστάτησε για μια στιγμή και θέλησε να γίνει οδηγός του ταξιδιού της η ίδια,
αλλά η πλημμύρα της οργής δεν την άφηνε σε ησυχία.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 2

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το πρώτο λιμάνι

Η ζωή μου ξεκίνησε το ταξίδι της ψυχής μου και η βάρκα άρχισε να κολυμπά πάνω
στα θολά νερά του ποταμού με πορεία προς τον άγνωστο προορισμό της ψυχής
μου. Αυτό που κυρίεψε την ψυχή μου έκτος από τον φόβο ήταν και μια περίεργη
γεύση που έφερνε ο αέρας και τύλιγε όλο μου το κορμί. Ένιωθε την ανάγκη για
φροντίδα. Ένιωσε την καρδιά του σώματος να χτυπά σαν τρελή. Προσπάθησε
η ψυχή μου να καταλάβει τι γινότανε και έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια να
επικοινωνήσει με την υλική της μορφή αλλά μάταια, δεν μπορούσε να συνδεθεί
Η καρδιά μόλις είχε κάνει την πρώτη της επιλογή οδηγώντας την βάρκα σε ένα
λιμάνι που το όνομά του ήταν οικογένεια.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 1

γράφει ο Ακης κουστουλίδης

Η αρχή

Κάπου μέσα στα αμέτρητα χρόνια, εκεί μέσα στο άγνωστο χάος όπου ο νους μου
δεν ξέρει και μήτε τολμά να φανταστεί αν επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι ή έχει
νικήσει το λευκό ή αν και τα δυο τους περπατάνε μαζί χέρι-χέρι ζούσε η ψυχή μου.
Εκεί κάπου μέσα στο χάος ένιωσε την λαχτάρα να αφήσει το άγνωστο και να
Δεν ήξερε τον τρόπο δεν ήξερε τον προορισμό ούτε ήξερε για ένα μέρος κάπου στην
άκρη του άγνωστου χάους που το λέγανε Γη.