θα είσαι αυτό που ονειρεύτηκες

να, κάπου εκεί στην κορυφή είναι η ευτυχία σου,

κοίτα εκεί στην κορυφή της ψυχής σου,

ανέβα και ζήσε, μείνε εκεί και κρατήσου γερά,

μη ζαλιστείς από το ύψος θα πέσεις, 

σου χαρίζω μια κόκκινη σελίδα

να ΄σαι και πάλι εδώ, έτοιμος για ταξίδι

έτοιμος για άλλη μια πλάνη της ψυχής σου.

κοιτάς χαμηλά και βλέπεις το μολύβι να σου χαμογελά

κοιτάς ψηλά και βλέπεις μια κόκκινη σελίδα να πετά.

Νυχτερινός Παράδεισος

μεσάνυχτα, το βράδυ στην πιο σκοτεινή του όψη

βγάζει τους δαίμονες με τους αγγέλους μαζί

τους βάζει στον ίδιο κόσμο που νομίζεις πως θα γλιτώσεις

σου γεμίζει με αίμα την πένα σου και σε σπρώχνει

σε σπρώχνει στην πιο άβολη μεριά της ψυχής

Το ψέμα

σε ποια ιδέα να πιστέψω

χωρίς την κόλαση των θεών

ποια αγάπη να αγαπήσω

χωρίς του τέλους την οργή

Ποιος μπορεί;

 

ποιος μπορεί

ν' αντέξει ένα αντίο χωρίς πόνο και θυμό;

ποιος μπορεί

από της μοναξιάς το δρόμο να βγει χωρίς να πληγωθεί;

ποιος μπορεί

στον μέσα κόσμο του να μείνει τη στιγμή που κλαίει η ψυχή;

Το κατηγόριο

ποια είναι αυτή που έσπειρε

μέσα στου κεφαλιού μου την κορυφή

αυτόν τον παντογνώστη

αυτόν τον άθλιο κριτή;

Το εγώ μου

μικρή μου καταραμένη πέννα

γιατί πήρες το χέρι μου και άρχισες να γραφεις

μικρή μου καταραμένη πέννα

γιατί ταπεινώνεις το εγώ μου και εναντιώνεσαι μαζί του

μικρή μου καταραμένη πέννα

Σήμερα

όταν συναντήσω το αόρατο κορμί σου

μόλις βαδίσω τον εξαφανισμένο δρόμο

μόνο τότε θα ησυχάσει

Σ' αγαπώ

 

καθώς έψαχνα το χαμένο νόημα

της μηδενικής μου ύπαρξης

αυτό που ποτέ μου δεν μπόρεσα

να βρω στ' αλήθεια

χάθηκα μέσα στα ξεθωριασμένα ποιήματα

Για την αγαπημένη μου Νατάσα

κάποτε που η εφηβεία μεθούσε την ζωή μου
και η ανεμελιά πλημμύριζε τις μέρες μου
ξύπνησα στις εννιά γενάρη ξημερώματα
ταραγμένος σαν κάτι να ήθελε να μου πει ο χειμώνας
σαν να ήθελε το κρύο να ζεστάνει το μοναχικό μου κορμί
σαν να ήθελε κάποια μοίρα να μου πει μια ιστορία που άρχισε να γράφει.
Η εφηβεία μου δεν έδωσε σημασία στην μοίρα
αλλά η καρδιά μου ένιωσε το τσίμπημα της αγάπης και
αγάπησε. 

Μοναξιά

κάθε φορά που χάνεσαι από των ματιών μου το πεδίο
και η απόσταση σβήνει της παρουσίας σου την φλόγα
έρχεται μέσα από το σκοτάδι αυτή η μεγαλύτερη
και πιο τρομακτική μισητή βασίλισσα της αγάπης
αυτή με την αθάνατη αγκαλιά