Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 12

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Τελικός προορισμός

Η ψυχή μου βρέθηκε μέσα σ' ένα ξημέρωμα τελείως πρωτόγνωρο. Σ' ένα ξημέρωμα που δεν θύμιζε τίποτα από όλα τα ξημερώματα που είχε ξυπνήσει μέχρι τώρα. Ο αέρας είχε μια μυρωδιά αισιοδοξίας, μια μυρωδιά αγάπης. Η κόλαση είχε χαθεί από τη θέα των ματιών της και η ύπαρξή της ήταν ολόγυμνη μπροστά από ένα πλοίο. Η σάπια βάρκα είχε αλλάξει όψη και μέγεθος.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 11

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το νησί των σκοτωμένων από αγάπη

                                                                    

Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το κορμί μου στο νησί των σκοτωμένων από αγάπη η ψυχή μου έτρεμε από τον φόβο. Δεν ήταν η ιδέα του θανάτου που την φόβιζε αλλά ο τρόπος με τον όποιο θα έρθει.

Δεν την τρόμαζε που το ταξίδι θα τελείωνε πρόωρα ούτε που θα γυρνούσε στο απόλυτο άγνωστο απλά ένιωθε πως κάποιος ή κάποια δύναμη την καταράστηκε να μην γνωρίσει ποτέ την αγάπη.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ.10

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Όμορφη γυναίκα

Περάσανε πέντε μετρημένα χρόνια πολεμώντας με την κατάθλιψη μέσα στο λιμάνι της απομόνωσης και η κούραση ήταν εξοντωτική. Οι μάχες αφήσανε πολλά σημάδια σε όλα τα μέρη της υλικής μου ύπαρξης. Πολλές ήταν οι στιγμές που ένιωθε η ύπαρξή μου την ψυχή μου και την καρδιά μου να πέφτουν στην αγκαλιά της ζωής μου και να κλαίνε. Πολλές ήταν οι στιγμές όπου μέσα μου γινότανε ένας εσωτερικός πόλεμος και η φθορά της ύπαρξής μου ολοένα και μεγάλωνε και ο κίνδυνος να χάσω την μάχη από την κατάθλιψη ήταν ορατός.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 9

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Η απομόνωση

Το ταξίδι της ψυχής μου φαινότανε να παίρνει ένα άδοξο τέλος σε πολύ νεαρή μετρημένη ηλικία. Είχαν περάσει εικοσιπέντε μετρημένα χρόνια πάνω στον υλικό κόσμο και το μόνο που κατάφερε ήταν να φυλακιστεί ολόκληρη η μορφή μου σε μια βασανιστική κόλαση. Το μοναδικό σημάδι που ίσως να ήταν ελπιδοφόρο αλλά τραγικά απίστευτο ήταν η σπίθα που έβαλε η ζωή μου δίπλα στην ψυχή μου.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 8

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Η δύναμη του χρήματος

Δεν πρόλαβε η υλική μου ύπαρξη να κλείσει τα δεκαέξι της μετρημένα χρόνια πάνω στο κόσμο και το πιλοτήριο έκανε την ζωή μου μια μικρή κόλαση. Άνοιξε την φυλακή και έβαλε όλα τα εφόδια με την ψυχή μου μαζί και τα κλείδωσε σαν να τα τιμωρούσε για όλες τις πληγές που είχε η καρδιά. Αποφάσισε πως το μοναδικό λιμάνι που θα μπορούσε να επουλώσει τις πληγές της καρδιάς ήταν αυτό της ψευδαίσθησης.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 7

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το λιμάνι της ψευδαίσθησης

Άλλος ένας μετρημένος χρόνος πέρασε φτάνοντας στα δεκαέξι χρόνια παρουσίας πάνω στον υλικό κόσμο. Η αναζήτηση για καινούργιο λιμάνι συνεχιζότανε σε καθημερινή βάση αλλά η καρδιά δεν χτυπούσε.

Περνούσα αρκετό μετρημένο χρόνο μέσα στο λιμάνι του ονείρου μου κάνοντας ατελείωτες συζητήσεις με την ζωή μου. Πάντα είχε κάτι να μου μάθει παραπάνω πάντα είχε και μια απάντηση για όλα όσα την ρωτούσε η ψυχή μου.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ.6

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το λιμάνι του ονείρου

Πέρασε αρκετός μετρημένος χρόνος όπου η ολότητά μου είχε πέσει σε βαθύ ύπνο. Η ασφάλεια που ένιωθε μέσα στο λιμάνι του ονείρου τής έδωσε τον μετρημένο χρόνο που χρειαζότανε για να ηρεμήσει και να επουλώσει τις πληγές της καρδιάς της. Οι μάχες την κουράσανε και το παράδοξο με όλες τις μάχες που βίωσε ήταν ότι καμιά δεν ήταν δική της.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 5

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Η φυγή

Με προορισμό την αγάπη η ψυχή μου ένιωθε την λαχτάρα να φουντώνει μέσα της
και η ανάγκη για την συνέχιση του ταξιδιού ήταν πλέον ορατή.
Η ζωή μου μάζεψε όσα πιο πολλά εφόδια μπορούσε και τα έβαλε μέσα στη βάρκα
μας. Όλα ήταν έτοιμα για να μπούμε στον ποταμό και να ταξιδέψουμε μα η καρδιά
έμενε σιωπηλή.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 4

γράφει ο Άκης κουδτουλίδης

Η σύγκρουση

Ο μετρημένος χρόνος κυλούσε αργά-αργά και αισίως είχα φτάσει τα δώδεκα
μετρημένα χρόνια από τότε που η ψυχή μου πήρε ανθρώπινη μορφή. Είχε
συνηθίσει πλέον η ψυχή μου την ρουτίνα και απλά περίμενε να ακούσει τον χτύπο
της καρδιάς για να αλλάξει λιμάνι.
Οι αποδράσεις ήταν ότι πιο ανακουφιστικό είχε μέσα στην ρουτίνα της και σε μια
από αυτές η ζωή με πήγε σε ένα λιμάνι ακατοίκητο και αόρατο ταυτόχρονα.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 3

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Σχολείο

Η ψυχή μου σώπασε και έπεσε σε βαθιά απογοήτευση και ένα μεγάλο ερωτηματικό
την βασάνιζε. Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να αφήνουν οτιδήποτε αγαπούν και η
καρδιά τους να κτυπάει για άλλο λιμάνι;
Με τίποτα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι χρειαζόταν να αναζητήσει μόνη της τον
δικό της προορισμό και να περιμένει ποτέ η καρδιά της θα χτυπήσει για το επόμενο
λιμάνι. Με τίποτα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα κουβαλάει τον μανδύα της
Επαναστάτησε για μια στιγμή και θέλησε να γίνει οδηγός του ταξιδιού της η ίδια,
αλλά η πλημμύρα της οργής δεν την άφηνε σε ησυχία.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 2

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Το πρώτο λιμάνι

Η ζωή μου ξεκίνησε το ταξίδι της ψυχής μου και η βάρκα άρχισε να κολυμπά πάνω
στα θολά νερά του ποταμού με πορεία προς τον άγνωστο προορισμό της ψυχής
μου. Αυτό που κυρίεψε την ψυχή μου έκτος από τον φόβο ήταν και μια περίεργη
γεύση που έφερνε ο αέρας και τύλιγε όλο μου το κορμί. Ένιωθε την ανάγκη για
φροντίδα. Ένιωσε την καρδιά του σώματος να χτυπά σαν τρελή. Προσπάθησε
η ψυχή μου να καταλάβει τι γινότανε και έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια να
επικοινωνήσει με την υλική της μορφή αλλά μάταια, δεν μπορούσε να συνδεθεί
Η καρδιά μόλις είχε κάνει την πρώτη της επιλογή οδηγώντας την βάρκα σε ένα
λιμάνι που το όνομά του ήταν οικογένεια.

Το ταξίδι της ψυχής ενός ναρκωμανή. κεφ. 1

γράφει ο Ακης κουστουλίδης

Η αρχή

Κάπου μέσα στα αμέτρητα χρόνια, εκεί μέσα στο άγνωστο χάος όπου ο νους μου
δεν ξέρει και μήτε τολμά να φανταστεί αν επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι ή έχει
νικήσει το λευκό ή αν και τα δυο τους περπατάνε μαζί χέρι-χέρι ζούσε η ψυχή μου.
Εκεί κάπου μέσα στο χάος ένιωσε την λαχτάρα να αφήσει το άγνωστο και να
Δεν ήξερε τον τρόπο δεν ήξερε τον προορισμό ούτε ήξερε για ένα μέρος κάπου στην
άκρη του άγνωστου χάους που το λέγανε Γη.

Η χώρα των θεών

Εκεί στις πύλες της ψυχής

Στέκει μια αγάπη αιώνια

Κανένας δεν παίρνει το κλειδί

Ν' ανοίξει την πόρτα να την δει

Φοβούνται και μένουνε θνητοί

Του πόνου το αίμα μη τρέξει

Ο χάρος που πάντα μένει εκεί

Αμέτρητες ζωές έχει κλέψει

Ποιος μπορεί;

 

ποιος μπορεί

ν' αντέξει ένα αντίο χωρίς πόνο και θυμό;

ποιος μπορεί

από της μοναξιάς το δρόμο να βγει χωρίς να πληγωθεί;

ποιος μπορεί

στον μέσα κόσμο του να μείνει τη στιγμή που κλαίει η ψυχή;

Το νησί

 
Ένα πρωινό αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι το οποίο το χρωστούσα στην ψυχή μου.
Χρειαζότανε ένα εισιτήριο το οποίο μόνο ο διάβολος πουλούσε.
Χρειάστηκε να παλέψω με θεούς και δαίμονες οι οποίοι κατοικούσαν στη καρδιά μου και με κρατούσανε για χρόνια παγωμένο.
Τους έκαψα και περπάτησα ένα σκοτεινό καταραμένο μονοπάτι.
Έμενε μόνο η συνάντηση με τον διάβολο.
Έμενε ο φόβος της ήττας και η απορία αν η λαχτάρα για το ταξίδι ήταν πιο δυνατή.

Το κατηγόριο

ποια είναι αυτή που έσπειρε

μέσα στου κεφαλιού μου την κορυφή

αυτόν τον παντογνώστη

αυτόν τον άθλιο κριτή;

Το εγώ μου

μικρή μου καταραμένη πέννα

γιατί πήρες το χέρι μου και άρχισες να γραφεις

μικρή μου καταραμένη πέννα

γιατί ταπεινώνεις το εγώ μου και εναντιώνεσαι μαζί του

μικρή μου καταραμένη πέννα

Σήμερα

όταν συναντήσω το αόρατο κορμί σου

μόλις βαδίσω τον εξαφανισμένο δρόμο

μόνο τότε θα ησυχάσει

Σ' αγαπώ

 

καθώς έψαχνα το χαμένο νόημα

της μηδενικής μου ύπαρξης

αυτό που ποτέ μου δεν μπόρεσα

να βρω στ' αλήθεια

χάθηκα μέσα στα ξεθωριασμένα ποιήματα

Για την αγαπημένη μου Νατάσα

κάποτε που η εφηβεία μεθούσε την ζωή μου
και η ανεμελιά πλημμύριζε τις μέρες μου
ξύπνησα στις εννιά γενάρη ξημερώματα
ταραγμένος σαν κάτι να ήθελε να μου πει ο χειμώνας
σαν να ήθελε το κρύο να ζεστάνει το μοναχικό μου κορμί
σαν να ήθελε κάποια μοίρα να μου πει μια ιστορία που άρχισε να γράφει.
Η εφηβεία μου δεν έδωσε σημασία στην μοίρα
αλλά η καρδιά μου ένιωσε το τσίμπημα της αγάπης και
αγάπησε. 

Μοναξιά

κάθε φορά που χάνεσαι από των ματιών μου το πεδίο
και η απόσταση σβήνει της παρουσίας σου την φλόγα
έρχεται μέσα από το σκοτάδι αυτή η μεγαλύτερη
και πιο τρομακτική μισητή βασίλισσα της αγάπης
αυτή με την αθάνατη αγκαλιά

το διαμαντι

σκισμενο αποκωμα

Γιαουρτοκαταπέλτης βρέθηκε στην πλατεία Εξαρχείων!

Μια πολεμική πολιορκητική μηχανή με βεληνεκές που μπορεί να στείλει ένα γιαούρτι από σημείο εκτός της απαγορευμένης ζώνης, κατευθείαν πάνω στην εξέδρα των επισήμων, ανακαλύφθηκε παραμονές της κρίσιμης παρέλασης

απο Ο.Α.Ε.Ε. η τεβε η δημιουργια χρεους απο το πουθενα....

λοιπον απαλακτικο ειχα ζω σε χωριο 800 κατοικων και τα εσοδα μου στην καλυτερη να ειναι 3000-4000ευρω. Ολα αυτα τα ανερεσαι το Ο.Α.Ε.Ε. και για λογους ανταγωνισμου με υποχρεωνει να ασφαλιστω χωρις να εχω την δυνατοτητα να πληρωσω.

κανε ενα καφε διαβασε το και διαδωσε το .......

Μία “βόμβα” στα “θεμέλια” της Νέας Τάξης...

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ


...Οι λαοί πρέπει να απαιτήσουν εδώ και τώρα από τη Ρώμη ν' αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό όλων των αιώνων...



...τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.


Ο νέος "λαμπερός" κόσμος πρέπει να χτιστεί πάνω στο πιο λαμπερό του "πετράδι".

η καινουργια μου πινακιδα

σαν ακις πλεον δεν περιμενω κανεναν πολιτικο(προδοτη) να με σωσει...

απλα δεν δεχομαι τις απειλες τους(οικονομικες) ......

και θα τους πληρωσω με τα αορατα ευρω μου.....

λιγα λογια για τον φιλο ναρκωμανη που πεθανε σημερα.....

Θα προσπαθησω να περιγραψω σκεψεις , συναισθηματα και εμπειρια για ενα θεμα που ειναι παρακατιανο σε ολη την κοινωνια εκτος απο αυτους που ζουνε την κολαση και αυτους που πλουτιζουν απο την κολαση .Νιωθω θλιψη , οργη , ευγνωμοσυνη και τελος φοβο.

Θα ξεκηνησω με την οργη που νιωθω για ολη την κοινωνικη αντιμετωπιση που εχει ενας ναρκωμανης

καλημερα

καλημερα